الهی! نور تو چراغ معرفت بیفروخت، دل من افزونی است؛ گواهی تو ترجمانی من بکردند، نداء من افزونی است. قرب تو چراغ وجد بیفروخت، همت من افزونی است؛ بودِ تو کار من راست کرد، بودِ من افزونی است.
الهی! از بود خود چه دیدم مگر بلا و عنا و از بودِ تو همه عطا است و وفا، ای به بر پیدا و به کرم هویدا. ناکرده گیر کِردِ رهی و آن کن که از تو سزا.
الهی! نام تو ما را جواز و مهر تو ما را جهاز
الهی! شناخت تو ما را امان و لطف تو ما را عیان. الهی! فضل تو ما را لوا و کنف تو ما را مأوی. الهی! ضعیفان را پناهی، قاصدان را بر سر راهی، مؤمنان را گواهی، چه بود که افزائی و نکاهی؟
الهی! چه عزیز است او که تو او را خواهی ور بگریزد او را در راه آیی، طوبی آنکس را که تو او رایی. آیا که تا از ما خود کرایی؟
ترا که داند؟ که ترا تو دانی! ترا نداند کس، ترا تو دانی و بس. ای سزاوار ثناء خویش و ای شکر کننده ی عطاء خویش، رهی بذات خود از خدمت تو عاجز و به عقل خود از شناخت منت تو عاجز، و به توان خود از سزای عقل تو عاجز.
کریما! گرفتار آن دردم که تو درمان آنی، بنده ی آن ثنا ام که تو سزای آنی من در تو چه دانم؟ تو دانی!تو آنی که گفتی من آنم! آنی.
الهی! نمیتوانیم که این کار بی تو بسر بریم نه زهره ی آن داریم که از تو بسر بریم. هرگه که پنداریم که رسیدیم از حیرت شما روا سر بریم.
خداوندا! کجا بازیابیم آنروز که تو ما را بودی و ما نبودیم، تا باز بآن روز رسیم میان آتش و دودیم اگر بدو گیتی آنروز یابیم پرسودیم ور بود خود را دریابیم به نبود خود خشنودیم.
الهی! از آنچه نخواستی، چه آید؟ و آن را که نخواندی کِی آید؟ تا کشته را از آب چیست؟ و نابایسته را جواب چیست؟ تلخ را چه سود اگر آب خوش در جوار است؟ و خار را چه حاصل از آن کَش بوی گل در کنار است.
الهی! گر زارم، در تو زاریدن خوشست، ور نازم به تو نازیدن خوشست.
الهی! شاد بدانم که بر درگاه تو میزارم بر آن امید که روزی در میدان فضل بتو نازم، تو من فا پذیری و من فا تو پردازم، یک نظر در من نگری، دو گیتی بآب اندازم.
الهی! نسیمی دمید از باغ دوستی، دل را فدا کردیم، بویی یافتیم از خزینه ی دوستی، بپادشاهی بر سر دو عالم ندا کردیم.برقی تافت از مشرق حقیقت، آب و گل کم انگاشتیم و دو گیتی بگذاشتیم، یک نظر بسوختیم و بگداختیم. بیفزای نظری و اینسوخته را مرهم ساز و غرق شده را دریاب، که می زده راهم به مِی دارد و مرهم بود.
الهی! تو دوستان را به خصمان می نمایی، درویشان را به غم و اندوهان می دهی، بیمار کنی و خود بیمارستان کنی، درمانده کنی و خود درمان کنی! از خاک آدم کنی و با وی چندان احسان کنی، سعادتش بر سر دیوان کنی و به فردوس او را مهمان کنی، مجلسش روضه ی رضوان کنی، ناخوردن گندم با وی پیمان کنی و خوردن آن در علم غیب پنهان کنی، آنگه او را به زندان کنی و سال ها گریان کنی، جباری تو کار جباران کنی، خداوندی، کار خداوندان کنی، تو عتاب و جنگ همه با دوستان کنی.
الهی! بنده با حکم ازل چون برآید؟ و آنچه ندارد چه باید، جهد بنده چیست، کار خواست تو دارد، بنده به جهد خویش کی تواند؟
|
+| نوشته شده توسط
سالک راہ وفا در یکشنبه بیستم مرداد 1387
|
ج. ا. ايران
پاکستان
عربستان
امارات
آلمان
انگلستان
آمريکا
سوئد
سوريه
کويت
نروژ
کانادا
استرالیا
قطر
فرانسه
افغانستان
اتريش
اوکراين
اردن
فلسطین
فلسطين اشغالی
هند
عراق
اسپانيا
چين
برزيل
بوسني و هرزه گوين
لوکزامبورگ
مولانا عبدالحمید، امام جمعه اهلسنت زاهدان در بخش
دوم خطبههای نماز جمعه این هفته در مسجد مکی این شهرستان با اشاره به
تهدیدات خارجی و وضعیت نگران کننده اهلسنت در داخل کشور گفت:
سیاست درست و کارآمد این است که در شرایط فشار و
تهدیدات خارجی که متوجه یک کشور میشود، مردم و دولت در کنار یکدیگر و از
هر زمانی به هم نزدیکتر باشند و اختلافات را کنار بگذارند. تهدیداتی که
اکنون متوجه ایران اسلامی است نیز باید بیش از پیش موجب اتحاد شیعه و سنی
و مردم و دولت باشد. در این شرایط شیعه و سنی باید حساسیتهای یکدیگر را درک کرده و از عنوان کردن مسایل اختلافی بپرهیزند.
مولانا شهابالدین پس از خطبه مسنونه و تلاوت آیات «انما یخشی الله من عباده العلماء» و آیه «یرفع الله الذین امنوا منکم والذین اوتوا العلم درجات» و قرائت حدیث «من یرد الله به خیرا یفقهه فی الدین»، به نمایندگی از جامعه روحانیت استان خراسان و مردم متدین این سرزمین برگزاری جلسه و همایش فارغ التحصیلان را به محضر حضرت شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید، اساتید، طلاب، فارغ التحصیلان و عموم مردم استان سیستان و بلوچستان به خصوص مردم شریف زاهدان تبریک و تهنیت عرض کرد.
ابل
بسم الله الرحمن الرحیم
